Ja będąc w ciąży wiedziałam, że będę karmić piersią byłam na to nastawiona psychicznie. Bardzo dużo mi wiedzy dostarczyły zajęcia w szkole rodzenia. Do porodu stworzyłam plan porodu, ew którym zawarłam, że nie chce by mojemu dziecku była podawana miesznka mlekozastępcza i smoczek oraz, żeby pierwsze karmienie odbyło się podczas kontaktu skóra do skóry. I udało się córcia ładnie ssała pierś więc udało nam się. Problem pierwszy pojawił się gdy w szpitalu miałam nawał pokarmu, ale dzięki pomocy położnej mleko odciągałam laktatorem do momentu odczucia ulgi w piersiach. Początki były lekko bolesne miałam popękane brodawki i krwawiły mi, ale i to przetrwałam. Pierwszy poważny kryzys przyszedł w domu gdy w piersi zrobił się zastój. Był weekend żadna wypożyczalnia laktatorów nie miała. Tatko kupił mi jakiś ręczny laktator w aptece, ale z piersi nic nie chciało wypłynąć, były twarde jak kamienie. I tu pomocna radą okazała się pani z wypożyczalni laktatorów gorąca butelka z wodą masowanie piersi nią i prysznic i udało się zaczęło wypływać mleko. Kryzys pokonałam. I wszystko gdy wyglądało pięknie. Pojawiła się nasza feralna przygoda ze szpitalem i ostrą biegunką może kiedyś opowiem i tygodniowy pobyt w szpitalu z 2 miesięcznym dzieckiem i diagnoza lekarza by odstawić od piersi dziecko na 3 dni i zobaczyć jej wyniki bo może moje mleko uczula. Podjęłam próbę w sumie 4 dni nie karmiłam, pokarm regularnie odciągałam i mroziłam, by zachować laktację. A powrót był straszny dziecko moje przez 4 dni przyzwyczaiło się do butli bo łatwiej szybciej i piersi za nic w świecie ssać nie chciało. Telefon do doradcy laktacyjnego Pani Katarzyna Gontarek i tu jeszcze raz jej dziękuje. Zapisane na wizytę w piątek była środa i rada od doradcy pod żadnym pozorem nie dawać butelki tylko dokarmiać łyżeczką i piersią. Efekt moje dziecko nic prawie nie zjadło od środy do piątku kiedy miałyśmy wizytę martwiłam się strasznie ale stosowałam się do wskazówek mówiąc i będąc cały czas w kontakcie z doradcą, że nic nie je. I w piątek na wizycie u doradcy udało się dostawić do piersi i zaczęła na nowo uczyć się ssać. wizyty nasze trwały 2 miesiące pierwszy miesiąc mało co jadła była zazwyczaj przystawiania w nocy na karmienia nawet co godzinę ale ja się zawzięłam i powiedziałam sobie, ze wrócimy do karmienia. I udało się po miesiącu walki i pomocy doradcy laktacyjnego. A było ciężko bardzo. Kiedy widziałam, że dziecko nie chce ssać, nie przybierało przez miesiąc czasu na wadze ani gr to zal ściskał, ale udało się i tak dziś mamy 17 miesięcy i cycuś nadal jest obecny w naszym menu
i dla dobra siebie i dziecka przeszłam na butle.
Staś miał zdiagnozowaną skazę białkową, więc moja dieta była straszna a poza tym w pewnym momencie "Staś przestał się najadać".
wybuchnęła miłość do cycka, wieeelka miłość, Nela była cycoholikiem jakiego nie znał świat 
ale przestawiliśmy się w miarę szybko i do dziś pijemy flachę w nocy 
Ale wtedy dałam się wpędzić w poczucie winy. No ale ok, wróciłam do domu i rozpoczęłam walkę z laktatorem. Z racji przyjmowanych leków przeciwbólowych połowę mleka wylewałam do zlewu - mogłam podawać dopiero to mleko, które było odciągnięte co najmniej 6 godzin po zażyciu tabletki. Pomimo przeciwności szło to wszystko ładnie - jendorazowo ściągałam już 140 ml. I 1,5 tygodnia po porodzie okazało się, że mam zapalenie cewki moczowej, więc szybko łyknęłam furagin, po którym nie wolno karmić. Tak się tym zestresowałam, że straciłam pokarm w ciągu jednej nocy. Wydawało mi się, że wszyscy bliscy oczekują ode mnie karmienia moim mlekiem, czego nie mogłam robić ze względu na moją "samolubną chcęć wyleczenia zapalenia - bo powinnam jako Matka Polka poświęcić się heroicznie". Było wręcz odwrotnie - mój mąż i moja mama (jak by nie było największe wsparcie) twierdzili, że mam rzucić w chol.... to odciąganie pokarmu. Ale ja walczyłam dalej. Po konsultacji z Ju ściągałam pokarm z zegarkiem w ręku częściej niż co 3 godziny, żeby rozbudzać laktację i wylewałam to do zlewu. Udało się, wywalczyłam 40 ml z obu piersi. Ale następnego dnia było już tylko 20, kolejnego 10. Gdy doszłam do 5, a Staś akurat miał przygodę z nietolerancją NAN i padło podejrzenie, że ma skazę białkową, polożna środowiskowa przemówiła mi do rozumu. 5 ml nigdy bym syna nie wykarmiła. Do tego moje mleko dalej bardziej przypominało siarę niż pełnowartościowy pokarm. No i gwoździem do trumny było moje parcie na nabiał. Ja mogłam żyć tylko i wyłącznie na nabiale. Skończyło się to jak ręką odjął jak przestałam produkować mleko - dojadał mąż. Po podjęciu decyzji o niekarmieniu syna własnym mlekiem poczułam się w końcu szczęśliwa - przestałam mieć poczucie winy.
Cieszę się, że mogę karmić moim mlekiem, no i lubię czuć policzek córci na mojej piersi.
Minusem jest restrykcyjna dieta, ale póki mogę i daję radę to chcę karmić.
Staś miał zdiagnozowaną skazę białkową, więc moja dieta była straszna a poza tym w pewnym momencie "Staś przestał się najadać".
